Joris De Kelver
Als achttienjarige koos ik voor burgerlijk ingenieur om de wereld beter te begrijpen. Maar na mijn afstuderen trok de financiële wereld me aan — net omdat ik er niets van begreep. Zo begon een reis van meer dan twintig jaar door de complexiteit van banken, crises en organisaties. Ik maakte de wereldwijde financiële crisis van 2008 en de Europese schuldencrisis van 2011 vanop de eerste rij mee, nam doorheen de jaren steeds bredere verantwoordelijkheden op, en werd uiteindelijk adjunct CFO van Belfius.
Op het hoogtepunt van die carrière besefte ik dat ik nog maar zelden verwonderd werd door mijn werk. Een onrust groeide: de angst om vast te komen zitten in een context waar ik mezelf steeds minder in zou herkennen. Na een jaar wikken en wegen, een proces dat nog versterkt werd door de dood van mijn vader, voelde ik op een dag haarscherp aan dat het tijd was voor een nieuw hoofdstuk. Eind 2019 nam ik een beslissing die velen verbaasde: ik vertrok, terwijl er nog grotere corporate avonturen op me wachtten.
Schopenhauer had het begrepen: 'Wat we bij onze levensontwerpen het vaakst, ja bijna noodzakelijk buiten beschouwing laten, zijn de veranderingen die de tijd in onszelf voortbrengt. Daardoor komt het dat we zo vaak naar dingen toewerken die, wanneer we ze ten slotte bereiken, niet meer bij ons passen.'
Wat volgde was een sabbatjaar van lezen, wandelen, studeren en ontmoeten, en een langzame maar ingrijpende verschuiving. Niet weg van de analytische strengheid die me altijd had gedreven, maar naar een diepere variant ervan: één die niet kiest tussen financiële logica, menselijke realiteit en maatschappelijke impact, maar ze samen kan vasthouden. Via filosofie, psychoanalyse en verdere studies bleef ik dat pad bewandelen, omdat ik geloof dat wie met mensen werkt, zichzelf eerst moet leren kennen.
Uit die verschuiving groeide een nieuwe manier van werken.
Vandaag werk ik met leiders, teams en organisaties die geloven dat echte impact niet alleen een kwestie is van strategie of cijfers, maar van hoe mensen denken, zich verhouden en beslissingen nemen onder druk en onzekerheid. Afhankelijk van wat de situatie vraagt, stap ik in als interim leider, executive klankbord, strategisch raadgever of mentor. Mijn werk bij wooncoop, een burgercoöperatie die wonen losmaakt van speculatie, is daar een concreet voorbeeld van: een organisatie in crisis begeleiden naar rust, helderheid en een duurzame toekomst.
Dialoog ligt aan de basis van alles wat ik doe. Niet als techniek, maar als houding. Samen met de spanning van twijfel en verwondering.